جستجوی مطالب

لوگوی دوستان

پیوندها

طراح قالب

شمایل مبارک حضرت عبدالبهاء 

 همان طور که مطلع هستید ، در تاریخ دوشنبه 28/8/1386 دوستان عزیزمان ، هاله روحی -رها ثابت و ساسان تقوی را دستگیر کرده اند . بر آن شدیم که دعایی زنجیره ای را به نیت طلب تایید از ساحت جمال مبارک در جهت استقامت این عزیزان و صبر خانواده های آن ها برگزار نماییم. لذا در روز دوشنبه 5/9/1386 بین ساعت 23 الی 1 بامداد دست نیاز به بارگاه احدیت بلند می نماییم و طلب تایید از آن ساحت اقدس می کنیم.

به مناسبت فرا رسيدن 5 آذر يوم عهد و ميثاق  

محور اصلي زندگي بهائيان

محور اصلي زندگي بهائيان عهد و پيماني است كه با حضرت بهاءالله،مظهر ظهور الهي دراين ايام،بسته اند.در ظهورات قبل هر گاه دوره زندگاني "مظهر ظهور" در اين عالم به پايان ميرسيد، هيچ وصيت و نوشته صريحي از او باقي نمي ماند تا تكليف بعد را مشخص نمايد.يعني فردي كه بتواند از طرف او آيات و تعاليم را توضيح و تشريح نمايد و اختلافات و نظرات و عقايد گوناگون را وحدت بخشد.اگر هم "مظهر ظهور"شخصي را شفاهاً به اين مقام تعيين مي فرمود،چون سندي مكتوب در دست نبود،افراد متعدد جاه طلب و خواهان رياست ،زمام امور را به دست مي گرفتند و بر پيروان آن ديانت فرمان مي راندند.همچنين عقايد متفاوت و برداشتهاي متعدد از آيات و كتب مقدسه ، باعث پيدايش گروهها و مذاهب متعدد در هر ديانت مي گشت.اما در ديانت بهائي چنين نخواهد شد.حضرت بهاءالله با تمهيداتي كه در تاريخ تمام ظهورات بي نظير است،امر خود را از چنين تفرقه و انشعابي حفظ فرمودند.

حضرت بهاءالله قبل از درگذشت ،در وصيت نامه خود به صراحت فرمودند كه پس از ايشان بهائيان عالم بايد توجه به فرزند ارشد ايشان يعني حضرت عبدالبهاء نمايند.در آن وصيت نامه كه به" كتاب عهدي" معروف است ،فرزند ارشدشان را جانشين خود،تشريح كننده آيات و مركزتوجه مؤمنين تعيين فرمودند.

حضرت عبدالبهاء در طهران در همان شبي به دنيا آمد كه حضرت باب به ملاحسين اظهار امرفرمودند.او از همان كودكي در رنجهاي پدر بزرگوارش شريك وسهيم بود.در ابتداي نوجواني به مقام عظيم حضرت بهاءالله پي برد و در سراسر دوران زندگي آن حضرت كه در زندان و تبعيد سپري شد، در كنارشان بود.حضرت عبدالبهاء به مدت 77 سال در اين عالم زندگي نمود.اگرچه زندگي آن حضرت سرشار از مصائب و سختي و بلايا بود،اما به تمام كساني كه به ملاقاتش نائل مي شدند،شادي و سرور و سعادت عنايت مي فرمود.

وقتي حضرت بهاءالله از اين عالم در گذشت ، مسئوليت جامعه بهايي بر دوش حضرت عبدالبهاء قرار گرفت . لطمه شديدي كه با از دست دادن مظهر ظهور به پيروان او وارد شد، فقط با ارسال نامه هايي از طرف ايشان كه آنها را الواح و مكاتيب عبدالبهاء مي ناميم ،قابل جبران بود.در حقيقت اين الواح ، يعني غذاي روح آن نيازمندان مشتاق ، بهائيان را هدايت نمود تا در بحبوحه اضطرابات وانقلاباتي كه پي در پي ، جامعه جديدالتأسيس را تهديد مي كرد محفوظ مانند و از آن ورطه ها بسلامت بگذرند.

در دوران حضرت عبدالبهاء هزاران لوح خطاب به افراد و گروهها در نقاط مختلفه عالم نازل و ارسال گرديد و تعاليم حضرت بهاءالله روشن تر و واضح تر بيان شد.هر شك و شبهه اي گشت و اساس جامعه بر شالوده اي محكم و متين نهاده شد.

در جامعه و فرهنگي كه حضرت عبدالبهاء مي آفريد،نيروهاي روحاني در حيات روزانه مردم تجسم مي يافت.نيروهايي كه منجر به تغيير و تحول معنوي و اخلاقي ميشد.سرچشمه اين تحول معنوي ، ميثاقي بود كه حضرت بهاءالله از پيروانش گرفته و بعد ازخود، رهبري آئينش  را به حضرت عبدالبهاء سپرده بود.

حضرت عبدالبهاء عالي ترين مخلوق كلمه حضرت بهاءالله بود.اگر تصوركنيم كه خداوند، پيامي عظيم براي نوع بشر داشته باشد و گوش بشري طاقت شنيدن چنين پيامي را نداشته باشد،خداوند بيمانند، حضرت عبدالبهاء را به عالم عطا فرمود تا به نيابت از تمام نوع انسان ،پيام الهي را بطور كامل دريافت نمايد.در حقيقت او بود كه نداي الهي را عميقاً شنيد.او بود كه روحش الهامات غيبي را دريافت نمود.او بود كه از معناي اين پيام نوين آگاهي يافت و ضامن شد كه نوع انسان اين پيام را به گوش جان بشنود و اجابت نمايد.او پيام حضرت بهاءالله را شنيد و با خدا عهد نمود كه بشر را به سر منزل وحدت و يگانگي رساند.

با قبول حضرت عبدالبهاء به عنوان جانشين حضرت بهاءالله،اهل بهاء دركوششهاي خود،براي دارا شدن زندگاني بهايي و ايجاد مدنيت الهي متحد ماندند.

ما بياد مي آوريم كه بعنوان بخشي از عهد ما با حضرت بهاءالله ، بايد يكديگر رادوست بداريم ودر وجود حضرت عبدالبهاء نشانه دوست داشتن را مي يابيم.

بياد مي آوريم كه بايد عادل باشيم،كريم باشيم،از اشتباهات ديگران چشم بپوشيم و به خدمت نوع بشر افتخار كنيم.از حضرت عبدالبهاء مي توانيم عدالت ،كرم، بخشش و عبوديت را بياموزيم .

با تمركز بر حضرت عبدالبهاء بيش از هر چيز مواظب ميثاقي هستيم كه با حضرت بهاءالله بسته ايم و بخشي از آن ميثاق اين است كه هرگز اجازه ندهيم وحدت جامعه گسسته گردد.تمام تلاش بهائيان براي ايجاد جامعه جهاني متحد است و در اين راه تا حصول وحدت عالم انسان در روي زمين،به جان مي كوشند.

                                                               (طلوعي ديگر،بخش دوم،فصل چهارم)

نامه‏ی سرگشاده‏ در بررسی تهمت‏های ناروا نسبت به جامعه‏ی بهائی در ايران2 

نامه‏ی سرگشاده‏ در بررسی تهمت‏های ناروا

نسبت به جامعه‏ی بهائی در ايران

از طرف بهائيان ايرانی ساکن اتريش (۲)

پاسخ به سه تهمت ناروا

پاسخ به همه‏ی ايرادات دشمنان در اين نوشته‏ی کوتاه، ممکن نيست و ما تنها به سه انتقاد عمده از دين بهائی اشاره می‏کنيم، تا مشتی باشد، نمونه‏ی خروار.

۱- در صد سال گذشته، هر وقت به مناسبت حال و جوّ سياسی روز، بهائيان را ساخته‏ی دست يکی از سياست‏های استعماری قلمداد کرده و گاهی روسيه را سازنده‏ی اين ديانت شمردند و در اين باره حتی کتاب‏ها نوشتند و به نام اشخاص معجول منتشر ساختند. اين تهمت‏ها آنقدر بی‏پايه و اساس بود که حتی شخصی مثل احمد کسروی که نظر مساعدی نسبت به دين بهائی نداشت، به جعلی بودن چنين کتاب‏هايی شهادت داد (اعترافات کينياز دالغورکی). بعدها همين مخالفان، ظهور دين بهائی را کار سياست استعماری انگليس دانستند و ده‏ها سال برای اثبات اين تهمت و دروغ، بی‏نتيجه فعاليت کردند و هيچگاه سند و مدرکی درباره‏ی اين دروغ پردازی‏ها ارائه نکردند.

در سال‏های اخير همان مخالفان و همان هيئت‏های ضد بهائی، بهائيان را عوامل سياست امريکا معرفی کردند. در سال‏های اخيرتر، باز آنها اين تهمت را تغيير داده و بهائيان را جاسوس و عمّال صهيونيستی می‏خوانند. اين تهمت که بر اساس دشمنی تعصب‏آميز با يک ديانت الهی و جهانی است،  در دوره‏ی همه‏ی اديان، سابقه داشته است. چنانچه در سده‏های اول ديانت‏های مسيحی و اسلامی، اين نهضت‏های دينی، عوامل سياست‏های مقتدر آن زمان معرفی می‏شدند.

خوب بود حضرات مخالفين دين بهائی، ابتدا با هم مشورت می‏کردند و سپس تصميم می‏گرفتند که چنين ديانت پرارج و مقدسی بالأخره ساخته‏ی دست چه کسی است، روس، انگليس، امريکا و يا اسرائيل؟! شايد از اين راه بتوانند مردم ساده دل را گمراه کنند. از سوی ديگر، هر شخص با فکر و تدبيری اگر به نظر انصاف به دستورات و تعاليم فردی و اجتماعی که حضرت بهاءالله در طول چهل سال حبس و تبعيد برای آزادی و آزادگی بشر نازل فرمودند، نگاه کند، می‏بيند که نه تنها در يک صد و پنجاه سال قبل که اين ديانت به ظهور رسيد، بلکه امروز هم ممالکی مثل روسيه، انگليس، امريکا و اسرائيل و نه هيچ مملکت متمدن ديگری دستورات و تعاليم و آرمان‏های بهائيان را به خواب هم نمی‏ديد، تا چه رسد به اين که اين ديانت مترقی ساخته‏ی دست آنها باشد!

دستوراتی مثل تساوی حقوق اجتماعی زن و مرد – که هنوز هم دراروپا به طور کامل عملی نشده است – خط و زبان بين المللی در کنار زبان‏های مادری برای ايجاد تفاهم بين ملت‏ها و نخستين برنامه و پايه‏ی صلح عمومی و دائمی بين ملت‏ها، ازميان برداشتن طبقه‏ی علمای دينی و پايه‏گزاری سيستم انتخاب آزاد و اداره‏ی امور دينی در هيئت‏های انتخابی، محدود کردن توليد اسلحه در بين ملت‏ها، ايجاد محکمه‏ی عدالت بين المللی، از ميان برداشتن تعصبات نژادی و مذهبی و ملی، تعليم و تربيت عمومی و اجباری دختران و پسران، از ميان برداشتن حکم نجاست و عدم معاشرت با پيروان اديان و عقايد ديگر، از ميان برداشتن حکم توبه نزد کشيس و يکسان بودن همه‏ی افراد اجتماع در ديانت بهائی، از ميان برداشتن حکم تقليد از علماء در امور دين و صدها احکام تازه‏ای که عاملين سياست‏های صد و پنجاه سال پيش حتی در تصورشان نيز نمی‏گنجاندند.

حال چگونه می‏شود آنها سازنده‏ی چنين دستورات دينی باشند که در آثار و کتب حضرت بهاءالله نازل شده و از همان زمان در کتاب‏خانه‏های دنيا در نسخه‏های خطی موجود و محفوظ است؟ چگونه سياست‏هايی که خود ذات نايافته از هستی بوده و هستند، می‏توانند هستی بخش افکار عالی دينی باشند؟

اگر اين تعاليم و دستورات به صورت حرف و شعر و کتاب ادبی و اخلاقی نوشته شده بود، شايد امروز از آنها چيزی باقی نمانده بود. اما اين تعاليم دستوراتی الهی‏اند که امروزه هفت مليون بهائی در بيش از ۲۱۷ کشور با ايمان کامل به آن عمل می‏کنند و سرمشق و نمونه‏ی يک ديانت تازه‏ی جهانی هستند که از ميهن ما ايران برخاسته است.

حال به جای اين که دولت و ملت ايران با کمال افتخار اين دين و آئين را گسترش دهند، از ۱۵۰ سال پيش تا به حال سعی کرده‏اند، اين آتش را خاموش کنند، غافل از آن که اين تعاليم، دوای درد بشر امروز است و هيچ قدرتی نمی‏تواند مانع پيشرفت آن باشد. 

۲- چرا مرکز روحانی دين بهائی در فلسطين است؟

ايراد و تهمت ديگر ی که به جامعه‏ی بهائی وارد می‏کنند، اين است که چون مرکز بين المللی بهائيان در شهر حيفا می‏باشد، پس آنها جاسوس اسرائيل و دست نشانده‏ی آنها هستند. در اين مورد مخالفين بهائی از احساسات ملت مسلمان ايران درباره‏ی مسئله‏ی فلسطين استفاده کرده و افکار ملت بيچاره را که از واقعيت مطلب بی‏خبرند، بر ضد بهائيان تحريک می‏کنند. هر شخص با انصاف و دقيقی می‏داند که مرکز مقدس همه‏ی اديان ابراهيمی دنيا، مثل ديانت يهود، مسيحی و اسلام در فلسطين قرار دارد که امروز در خاک اسرائيل واقع شده است.

مگر مسلمانان در ايران روز قدس ندارند و برای نجات مسجدالاقصی، محل معراج حضرت محمد که در اورشليم واقع شده است، پول جمع نمی‏کنند؟ آيا بايد به اين علت مسلمانان ايران را جاسوس اسرائيل دانست؟ يا اين که ملت مسيحی را که هر سال برای زيارت محل تولد يا محل شهادت حضرت مسيح به اسرائيل می‏روند، عمال سياست صيهونيستی دانست؟

اگر بگويند که اين اماکن مقدس مسيحيت و اسلام قبلا از حکومت اسرائيل در آنجا بوده است، بايد به اين مخالفين پرغرض گفت که اقامت و وفات حضرت بهاءالله هم خيلی قبل از به وجود آمدن دولت اسرائيل در فلسطين اتفاق افتاده است.

نکته‏ی مهم اين است که حضرت بهاءالله به ميل و خواست خود به فلسطين نرفتند، بلکه حکومت دوره‏ی ناصرالدين شاه و حکومت سلاطين عثمانی بر اساس تحريک دائم علمای وقت، قصد داشتند، حضرت بهاءالله را هرچه بيشتر از ايران و بعد، از خاک عثمانی دور کنند تا از اين راه جلوی توسعه‏ی دين بهائی را بگيرند و بالأخره ايشان را همراه خانواده و جمعی از مؤمنين در سال ۱۸۶۸ ميلادی، يعنی درست ۱۳۸ سال پيش، به زندان عکا در شمال فلسطين تبعيد کردند و ايشان در همان حدود در سال ۱۸۹۲ دار فانی را وداع گفتند.

در آن زمان از اسرائيل اسمی در ميان نبود و از همان وقت به بعد مرکز روحانی و اداری بهائيان در شهر حيفا و عکا در فلسطين تأسيس شد و ديانت بهائی هم مثل همه‏ی اديان ديگر در آنجا مستقر گرديد.

حال بهائيان را به اين علت تاريخی، عامل اسرائيل شمردن، همان اندازه غيرمنطقی و بی‏پايه است که کسی ادعا کند، مسلمانان بازيچه‏ی دست اسرائيل هستند، چون قدس، مرکز مقدس آنان، در اورشليم است.

۳- نسبت بهائی بودن بعضی از سياستمداران دوره‏ی قبل

ايراد بی‏اساس ديگری که در نوشته‏های مخالفين نسبت به ديانت بهائی گرفته می‏شود، اين است که از نظر مردم امروزی کارهايی که در دوران رژيم قبلی ايران انجام شد و مورد اعتراض و نارضايتی ملت بود، عاملش بهائيان بودند وگناه همه‏ی اين اعمال به گردن آنهاست.

از جمله‏ی اين بهائيان امير عباس هويدا، نخست وزير سابق، و يا مهندس روحانی، وزير آب و برق و امثال آنها را نام می‏برند.    

کسانی که اين نسبت‏های دروغين را به بهائيان می‏دهند و در کتاب‏های خاطرات سياسی خود آنها را به تکرار می‏نويسند، به خوبی می‏دانند که اين گفته‏ها تهمت و دروغ محض است، به اين دلايل :

اولاً بهائيان بر اساس دستورات و قوانين مقدس ديانت خود، در امور سياسی دخالت نمی‏کنند و در هيچ کشوری عضويت احزاب سياسی را نمی‏پذيرند و از قبول هر پست سياسی در شرق و غرب عالم خودداری می‏کنند. اين همه بدان علت است که اساس سياست الهی که بهائيان پيرو آن هستند، ايجاد صلح و وحدت عمومی و وحدت نوع بشر است و دخالت در سياست يا حکومت، با اين آرمان مقدس دينی آنها موافقت ندارد و اگر شخصی در سياست دخالت کند، خودِ اين عمل دليل بهائی نبودن آن فرد است.

در دوره‏ی نخست وزيری هويدا، در تمام اوراق استخدامی ستون مذهب به روشنی اضافه شده بود و اگر به روزنامه‏های رسمی آن زمان از اطلاعات و کيهان و امثال آن توجه شود، می‏بينيم که در آگهی‏های استخدامی آن زمان آمده بود:

۱- تابعيت ايران

۲- اعتقاد به يکی از اديان رسمی کشور: مسلمان، مسيحی، يهودی و زرتشتی.

در تمام دوران صدارت آقای هويدا، اگر متقاضیِ کار در ورقه‏ی تقاضایِ کار در ستون مذهب، بهائی می‏نوشت، يا از همان اول استخدام نمی‏شد و يا بعد از مدت کوتاهی از کار برکنار می‏شد.

اين شرايط به ويژه در دوران حکومت هويدا که نظر خوشی با بهائيان نداشت، به صورت شديدی اجرا می‏شد و نويسنده‏ی اين مقاله، خود يکی از کسانی است که از تدريس در دانشگاه تهران و ملی به همين علت محروم شد.

مطلب سوم درباره‏ی بهائی بودن و نبودن امثال هويدا و مهندس روحانی اين است که در بهائيت قبول دين اجباری نيست و هر جوان بهائی در سن ۱۵ سالگی بعد از مطالعه‏ و تحقيق، اگر بخواهد، تقاضا می‏نمايد که به عنوان بهائی تسجيل شود و آن وقت به عنوان عضو جامعه پذيرفته می‏شود، چه که اساس ديانت بهائی بر تحقيقات شخصی و آزاد است.

پيش می‏آيد که بعضی از اعضای يک خانواده‏ی بهائی نخواهند، به عنوان بهائی تسجيل شوند، در اين حالت آنها بهائی محسوب نمی‏شوند و در انتخاب خود آزادند و از طرف خانواده و بقيه‏ی بهائيان با کمال دوستی و محبت با آنان رفتار می‏شود و ابداً مسئله‏ی تکفير وجود ندارد.

در مورد هويدا: پدر بزرگ او از بهائيان دوره‏ی اول بود، ولی چون تصميم گرفت، وارد سياست شود، از جامعه‏ی بهائی خارج شد. از آن به بعد خانواده‏ی هويدا، خودش و برادرش از ابتدا بهائی نبودند، راه سياست را در پيش گرفتند.

مهندس روحانی، وزير آب و برق سابق، هم با وجود اين که از خانواده‏ی بهائی بود، ولی خودش بهائی نبود.

به غير از سياستمداران، افراد ديگری هم در مقامات مهم غير سياسی، مثل پزشکی و اداره‏ی امور مالی و امثال آن، بهائی بودند و مثل همه‏ی افراد ديگر مملکت در کارهای مهندسی و استادی دانشگاه يا برنامه ريزی و امور اجتماعی به ملت و مملکت ايران خدمت کردند. در تمام اين دوره‏ی خدمات، ابداً به کارهای سياسی نپرداختند، زيرا چنانچه پيشتر گفته شد، دخالت در امور سياسی و حزب بازی و امثال آن برای بهائی ممنوع است.

بررسی اين سه مطلب، بی‏پايه و مايه بودن تهمت‏های خصومت‏آميزی را نشان می‏دهد که هنوز هم بعد از ۱۵۰ سال از طرف متعصبين مذهبی و بنيادگرايان نسبت به ديانت بهائی انجام می‏شود.

اميد آن که در دوره‏ای که همه‏ی ملت‏ها برای آزادی وآزادگی و پيشرفت جامعه‏ی مملکت خود تلاش می‏کنند، در دوره‏ای که نشان تمدن ملت‏ها و پايه‏ی ترقی فرهنگی‏شان در درجه‏ی اول، حفظ حقوق بشر و برابری همه‏ی هموطنان در مقابل قانون و آزادی بيان و دوستی و تفاهم بين مردم است، اين اعمال و ستيزه‏جويی‏های بی‏علت، اسباب عقب ماندگی و بيچارگی فکری ملت عزيز ايران نگردد.

از طرف بهائيان ايرانی ساکن اتريش  

نامه‏ی سرگشاده‏ در بررسی تهمت‏های ناروا نسبت به جامعه‏ی بهائی در ايران 

نامه‏ی سرگشاده‏ در بررسی تهمت‏های ناروا

نسبت به جامعه‏ی بهائی در ايران

از طرف بهائيان ايرانی ساکن اتريش (۱)

مقدمه

چون در چند ماهه‏ی گذشته رسانه‏های گروهی از يکسو و بعضی از گروه‏های اينترنتی حمايت شده از طرف دولت جمهوری اسلامی از سوی ديگر، مرتب و نظام يافته شايعات بی‏اساس و تهمت‏های ناروا به بهائيان نسبت می‏دهند، از آنجا که روزنامه‏های دولتی کيهان و اطلاعات و نيز راديو مطالبی نادرست درباره‏ی ديانت بهائی منتشر و پخش می‏کنند، بدان دليل که جامعه‏ی بهائيان ايران از همه‏ی حقوق اجتماعی محروم هستند و حق چاپ و انتشار روزنامه و کتاب ندارند و نمی‏توانند از خود دفاع کنند، دوستان بهائی در اتريش با نشر اين نامه‏ی سرگشاده، سعی می‏کنند، روشنفکران و برادران ايرانی خود را بدين وسيله از حقيقت موضوع آگاه سازند، شايد آنها بازيچه‏ی دست تبليغات يکطرفه‏ی رسانه‏های گروهی بنيادگرايان نشوند.

۱- نظری به گذشته

۲- موج تازه‏ی ستيزه‏جويی و دروغ‏پردازی

۳- بررسی سه تهمت ناروا

۱- نظری به گذشته

ديانت بهائی که حدود يک صد و شصت سال پيش در ايران به ظهور رسيد، در کنار ديانت زرتشتی، آئينی می‏باشد که از ايران سرچشمه گرفته است.

برخلاف ديانت زرتشت که به غير از ايران فقط در چند مملکت ديگر مثل هندوستان پيروانی دارد، آئين بهائی در تمام دنيا گسترش يافته است. امروز مشکل است مملکت، منطقه و يا حتی جزيره‏ای در دنيا يافت که بهائيان و مؤسسات خدمات اجتماعی و تربيتی آنها در آنجا موجود نباشد. امروزه بيش از يک مليون هندی و هزارها بنگلادشی و پاکستانی و تعداد زيادی ايتاليايی، اسپانيايی، آلمانی و يا هزاران نفر از اهالی امريکای جنوبی و جزاير اقيانوس کبير و بسياری از مردم افريقا، جزو پيروان اين ديانت هستند که خاستگاهی ايرانی دارد.

بهائيان به همه‏ی کره‏ی ارض عشق می‏وررند و در هر مملکتی که ساکن باشند، آنجا را وطن خود و خود را جزو ملت آن کشور می‏دانند.

هيئت‏های بهائی در سازمان ملل متحد جزو سازمان‏های غير دولتی بوده و از احترامی مخصوص برخوردارند. 

در تمام کشورهای آزاد جهان، بهائيان از حقوق اجتماعی و اداری برخوردار و در اجرای مراسم مذهبی خود آزاد و مورد اعتماد ملت و دولت هستند.

بهائيان در هر کجای عالم که باشند و يا به هر قوم و نژادی تعلق داشته باشند، ايران را مقدس می‏شمارند، زيرا بسياری از جايگاه‏های مقدس آنها در ايران است. اگر آزادی عقيده در ايران حکمفرما باشد، بهائيان از اقصا نقاط جهان، از نيوزيلند تا دانمارک و از روسيه تا افريقای جنوبی برای زيارت اين مکان‏های مقدس به ايران می‏آيند.

ولی افسوس که جامعه‏ی بهائی که بزرگترين اقليت دينی در ايران است و طبق آمار بين ۳۰۰،۰۰۰ تا ۴۰۰،۰۰۰ نفر پيرو دارد، از ابتدای ظهور خود در سال ۱۸۴۴ ميلادی برابر با ۱۲۶۰ هجری قمری مورد دشمنی و ستيزه جويی رهبران متعصب دينی و سلاطين مستبد که در سايه‏ی قدرت و پشتيبانی علمای دينی حکومت می‏کردند، قرار گرفت.

در اثر اين دشمنی‏ها که در هر دوره‏ای به صورتی ديگر خود را می‏نماياند، در قرن گذشته بيش از ۲۰،۰۰۰ نفر از بهائيان جان خود را از دست داده‏اند و کشتار بهائيان هنوز هم ادامه دارد.

تلقينات و تهمت‏های نشريات داخل و خارج از کشور، روزنامه‏ها و کتاب‏های يک صد و پنجاه سال گذشته، همه نمايانگر اين  مخالفت وسيع بوده و هست که هميشه از طرف علمای دينی تحريک می‏شد و در هر دوره‏ای به صورتی ديگر باعث ظلم و ستم و زندان و شکنجه و در بسياری از مواقع قتل و اعدام پيروان اين ديانت می‏گرديد، در حالی که ديانت بهائی هدفی جز ايجاد برابری و برادری و آزادی فکر و عقيده نداشته و ندارد.

اين دشمنی‏ها و تبليغات سوء يک طرفه و شعارهای دروغين و پر از تهمت و افترا در طول زمان رفته رفته يک جوّ ضد بهائی در بين عوام الناس به وجود آورد و چون بهائيان مجاز به پاسخگويی نبودند، يک نوع کينه و احساس درونی همراه با بدبينی نسبت به بهائيان در دل و جان قاطبه‏ی ملت که قريب ۸۰ درصد آنها قادر به خواندن و تحقيق نبودند و نيستند، جايگزين شد، زيرا بهائيان هرگز فرصت دفاع از خود را نداشته و به اين جامعه‏ هيچ نوع حقی برای بيان عقايد و واقعيت ديانت خود داده نمی‏شد. امروز هم عيناً همين وضع ادامه دارد و قلم در دست مخالفين اين ديانت است.

۲-  موج ستيزه جويی و تهمت

با کمال تأسف بايد گفت که در طول ۲۷ سال گذشته و از شروع انقلاب اسلامی يک جنبش ضد بهائی ويژه‏ای که از ده‏ها سال پيش پنهانی فعاليت می‏کرد، مخالفت‏های گذشته را علنی و در صحنه‏ی سياست روز وارد کرد. نقش اصلی اين حرکت تازه‏ی ضد بهائي را گروه‏های متعصب و بنيادگرا در دست داشته و دارند که هدف و مقصد سياسی و اجتماعی آن ريشه کن کردن بهائيان و بهائيت است. اين مطلب با به دست آوردن دستورات محرمانه‏ای از طرف بالاترين مقامات روحانی و سياسی صادر شده و به دست مأموران رسمی سازمان ملل افتاده و مدارک مربوطه علنی شده است.

اين عده يا نمی‏دانند و يا نمی‏خواهند بدانند و از تاريخ يک صد و شصت ساله‏ی ديانت بهائی پند نمی‏گيرند که آئين خداوندی را با مخالفت‏های بشری نمی‏توان از بين برد. مثلاً ما می‏دانيم و مدارک آن موجود است که در دوران استبدادی ناصرالدين شاه حکم ريشه کن کردن اين ديانت داده شد و علمای پرنفوذ و پرقدرت مذهبی نيز پشتيبان آن بودند، اگرچه در آن دوران اين هجوم و حمله‏ی عمومی به بهائيان باعث شهادت بيش از بيست هزار زن و مرد و کودک و طفل شير خواره شد و اخبار آن در همان زمان حتی در روزنامه‏های خارج منعکس گرديد، با اين وجود در دهه‏های بعد نيز اين ستيزها هر بار به صورتی تازه ادامه يافت، ولی هيچگاه اين مخالفت‏های دولت و علمای دين نتوانست مانع پيشرفت و گسترش دين بهائی گردد.

از چند هزار بهائی که مورد ظلم و ستم دشمنان اين دين قرار گرفتند و در مملکت خود به زندان و عذاب افتادند و جان باختند، امروز نوه‏ها و نوادگان همان مظلومان  که در يزد و خراسان و شيراز و اصفهان  و تبريز و همدان شهيد شدند، در خدمات مهم اجتماعی و فرهنگی در تمام ممالک دنيا موفق هستند و به عنوان اساتيد و کارشناسان مورد احترام، به خدمت مشغولند. برای نمونه می‏توان گفت که از خانواده‏ی يک مؤمن بهائی که در قرن قبل در خراسان شهيد شد، ده‏ها تن از بازماندگانش در شرق و غرب دنيا در بالاترين درجات علمی و فنی اسباب افتخار هم ميهنان ايرانی خود هستند. علاوه بر آن، امروز بيش از ۷ مليون بهائی در دنيا وجود دارد که در همه‏ی ممالک، جزاير و مناطق دنيا در راه گسترش تعاليم صلح و وحدت و تفاهمی بين المللی فعاليت می‏کنند.

جای بسيار تأسف است که به جای اين که مردم ايران و مسئولان حکومتی از اين همه امکانات مثبت که بهائيان در خدمت به ايران و دنيا دارند، استفاده کنند، هنوز هم با همه‏ی قوا به اذيت و آزار اين عده از هم‏ميهنان مشغولند و باز جای تأسف است که ارگان‏های رسمی دولتی مثل روزنامه‏ی کيهان مدتی است، مطالب دروغ و پر تهمت نسبت به بهائيان منتشر می‏کند و تهمت‏های پوسيده‏ی صد ساله را از انبارهای افکار پرتعصب بيرون کشيده و به چاپ می‏رساند.

تأسف بيشتر اين که امروز هم بهائيان از اظهار عقيده در رسانه‏های گروهی محرومند، امروز هم نه حق چاپ کتاب دارند و نه اجازه‏ دارند، روزنامه منتشر سازند و نه می‏توانند از طريق ديگر رسانه‏های گروهی، چون تلويزيون پاسخ سؤالات و حملات مخالفان و دشمنان را بدهند.

بدتر اين که با وجودی که آن دسته از  متقاضيان تحصيلات دانشگاهی که بهائی هستند، بهترين نمرات را در مسابقات ورودی دانشگاهی دارند، ولی به علت بهائی بودن حق تحصيل در دانشگاه را ندارند.

علت اصلی همه‏ی اين دشمنی‏ها حکمفرمايی تعصب و بنيادگرايی است که ضد ترقی و پيشرفت جامعه‏ی انسانی می‏باشد. باوجود اين که گردانندگان سياسی و دينی به خوبی می‏دانند که بهائيان در هر مملکتی که باشند مطيع قوانين عمومی آن مملکت بوده و هرگز در سياست دخالت نکرده و اسلحه حمل نمی‏کنند و در تمام دنيا به جامعه‏ای صلح دوست معروف و شناخته شده‏اند، باز هم فقط به علت تعصب مذهبی و بنيادگرايی مخالفان به اينهمه اعمال غير انسانی دست می‏زنند.

اشاره به بعضی از دروغ و تهمت‏های ناروا

در ابتدا بايد گفت، هر بررسی و پژوهش درستی در آغاز کار، بايد سرچشمه و اساس موضوع تحقيق را بررسی نمايد، نه اين که بررسی خود را از گفته‏ی مخالفين يک آيين و عقيده شروع کند و پايه‏ی کار خود را گفته و نوشته‏ی کسانی قرار دهد که يا از روی بی‏اطلاعی و يا بر اساس تعصب و بنيادگرايی با هر عقيده‏ای غير از باور و عقيده‏ی خود، دشمنی می‏ورزند و ناسزا می‏گويند.

مثلاً اگر کسی قصد شناسايی اسلام را داشته باشد و بخواهد بداند، مسلمانان چه عقيده و باوری دارند، بررسی را از دشمنان اسلام و يا کسانی که هنوز هم کتبی عليه اسلام منتشر می‏کنند، شروع نمی‏کند، بلکه اساس اعتقاد اسلامی را در قرآن مجيد پی‏ می‏گيرد و عقيده‏ی مسلمانان را از خود آنها سؤال می‏کند.

درباه‏ی دين بهائی و بهائيان بنا به عللی که پيش‏تر نوشته شد، چنين بررسی‏ای، به ويژه در ايران بسيار مشکل، بلکه غير ممکن است. بهائيان در ايران نه آزادی بيان دارند و نه اجازه‏ی چاپ روزنامه و کتاب و نه برنامه‏ی آزادی در رسانه‏های گروهی در اختيار آنها گذاشته می‏شود، لذا اگر کسی بخواهد درباره‏ی دين بهائی و آئينی که دستورات آن موجب نجات ايران و ايرانيان و هدايت همه‏ی اهل جهان به صلح و دوستی و برادری و تربيت است، آگاه شوند، راهی به مراجع بهائی ندارند.

از اين گذشته، مدت ۱۵۰ سال است که ايرانيان دانش‏پژوه از استفاده از ادبيات دينی ارزنده‏ای که در ديانت بهائی موجود است و همه‏ی مسائل اخلاقی و عرفانی و اجتماعی و الهيات و کلام را برگرفته است، محرومند و همه‏ی اين محروميت‏ها نتيجه‏ی مخالفت و ستيزه‏ورزی اهل تعصب است که مردم ميهن ما را از چنين نعمت الهی و توجه بدان باز داشته است.

درباره زندگي و احوال جناب طاهره قرةالعين  

شرح شهادت شهدای منشاد یزد 

روز شنبه پانزدهم شهر ربيع الثاني سنة 1321 هجري قمري بود . جناب آقا غلام حسين ابن تقي دلال که يکي از احباب يزد بود در روز اول ضوضاء يزد از خوف اشرار و شورشيان شهر به منشاد آمد و با جناب آقا سيد باقر ابن مرحوم سيد احمد منشادي برادر جناب آقا سيد حسين شهيد در مغاره اي از مغاره هاي کوه شرقي منشاد که در پشت مزرعة ترک ها واقع است پنهان شدند . در روز مذکور جمعي از اشرار منشاد از اختفاي آنان مطلع شدند . دو ساعت بعد از طلوع آفتاب اشرار به محل اختفاي آنان رفتند . ابتدا غلامرضا پسر حسين جناب آقا سيد باقر و جناب غلام حسين را صدا زد که بيرون آيند . آن دو بزرگوار از مغاره بيرون آمدند ، اشرار دور جناب آقا غلامحسين را گرفتند و آن حضرت را تيرباران کردند و بعد از شهادت سرش را از بدن جدا کردند . بدن بي سر را در همان قتلگاه انداختند که بعداً در همانجا دفن شد و سر بي تن را نزد محمّد کلانتر بردند . آقا محمّد کلانتر آن سر را به ميرزا محمّد علي پسر حسين ترک داد تا براي ميرزا فتح الله ملقب به مشير الممالک که در آن اوقات حکمران يزد بود هديه برد . اشرار بعد از فراغت از قتل جناب آقا غلامحسين به سراغ جناب آقا سيد باقر در همان مزرعة ترک ها به خانة خود جناب آقا سيد باقر رفتند . چون هوا گرم و آثار تشنگي در اشرار ظاهر بود جناب سيد باقر اشرار را به خوردن ميوه دعوت فرمود اشرار بعد از صرف ميوه جناب سيد باقر را با دست هاي بسته به خانة محمّد کلانتر آوردند . به امر محمّد آن جناب را محبوس ساختند . در همان ليله روز شنبه که پانزدهم شهر ربيع الثاني بود جناب سيد تقي عليه بهآءالله از خوف اشرار از منشاد بيرون رفته روانة يزد شد ميان راه طزرجان و تفت ، سيد صادق و سيد علي اکبر و ميرزا محمّد علي پسر ميرزا سيد حسين از اهالي قرية طزنج جناب آقا سيد علي را ديده او را گرفتند و دست هايش را به عقب بسته به طزرجان نزد ميرزا ابراهيم امام جمعه بلده يزد بردند و اجازة قتل او را از امام جمعه خواستند . امام جمعه از دادن اجازة قتل جناب سيد علي امتناع نمود و گفت من اين سيد را نمي شناسم او را به منشاد ببريد و از اهل منشاد از حالي وي سؤال کنيد ايشان خود دانند و اين سيد . آن سه نفر اشرار جناب سيد علي را با دست هاي بسته از قرية طزرجان به منشاد آوردند . دو ساعت قبل از غروب روز مزبور وارد منشاد شدند و خواستند جناب سيد علي را به خانة محمّد کلانتر ببرند . چون به ميدان نخل منشاد رسيدند جناب سيد علي از دست آن سه نفر اشرار فرار مرده در زير نخل منشاد پناهنده شد ، در آن حين جمعي از اشرار منشاد از ورود جناب آقا سيد مطلع شدند ، غلامرضا پسر حسين و محمّد صادق نعيم آبادي و جواد و حاجي و پسران غلامعلي نجار و احمد جواد و غلامرضاي طزرجاني و ميرزا محمّد علي تفتي گماشته نواب ميرزا سيد محمّد ملقب به نواب وکيل التوليه با آن سه نفر و جمعي ديگر از اشرار در ميدان نخل جمع شده اطراف جناب سيد علي را گرفتند و خواستند آن حضرت را شهيد کنند ، يکي از اغيار گفت اي مردم اين سيد به نخل حسين ابن علي ابن ابيطالب عليه الاف التحيه و البهاء پناه آورده ، شما از کشتن او بگذريد و صبر کنيد هر وقت از زير اين نخل بيرون آمد او را به قتل رسانيد ، اشرار اين مطلب را قبول نکردند و مقارن غروب آفتاب بود که اول غلامرضاي طزرجاني يک تير بر بدن جناب آقا سيد علي زد بعد سيد صادق طزنجي و ميرزا محمّد علي تقي گماشتة نواب وکيل التوليه هريک تيري بر بدن آن جناب زدند .

        آن حضرت را در آن ميدان در زير نخل شهيد کردند و بعد از شهادت در شب زوجة آن جناب جسد جناب آقا سيد علي را از روي ميدان نخل برداشته در خانة مسکوني خود آن جناب که در محلة ميرزاها از محلات منشاد واقع است دفن کرد و الآن مدفن شريف او در همان خانه موجود است . سن جناب آقا سيد علي در يوم شهادت 35 سال بود .

        چون سيد صادق و سيد علي اکبر و ميرزا محمّد علي از اهل طزنج از کشتن جناب آقا سيد علي فارغ شدند با يکديگر مشورت و عهد کردند که بايد قربه الي الله سيد محمّد طبيب را بکشيم و آنگاه از منشاد خارج شويم و به عزم کشتن اين عبد از ميدان نخل به سوي خانة اين عبد روانه شدند . اين عبد تنها در خانه نشسته بودم که آن سه نفر اشرار وارد خانه شدند . ايشان را نشناختم و ندانستم به جهت چه امري به منشاد آمدند و به چه خيال وارد خانة اين عبد شدند . بعد از ورود ، ايشان را تکريم و توقير نمودم ، قليان و چاي برايشان آوردم بعد از صرف چاي و قليان از ايشان پرسيدم که از کجا مي آئيد و براي چه به منشاد آمديد ؟ گفتند ما سه نفر سيدي را که الآن در زير نخل کشته شده است از ميان راه گرفته به منشاد آورديم و کشتيم ، چون اين حرف را از ايشان شنيدم بسيار محزون و پريشان شدم ، آنان وقتي حزن و پريشاني مرا ديدند از خانه بيرون رفتند ، بعد از بيرون رفتن از خانة اين عبد ، سيد صادق از آن دو نفر همراهانش پرسيده بود که چرا اين سيد طبيب را نکشتيد و از خانه اش بيرون آمديد ، جواب داده بودند که از بس اين مرد ما را محبت و تکريم و توقير نمود از کشتن او حيا کرديم و از قتل او گذشتيم .

        و اما واقعة قتل جناب سيد باقر . چون اشرار منشاد از قتل جناب سيد علي فارغ شدند در همان غروب آفتاب روز مزبور بلافاصله به خانة محمّد کلانتر آمدند و جناب سيد باقر را که در آن خانه محبوس بود بيرون آوردند و او را برداشته به مزرعة ترک ها در زميني که به زمين هاي جان آقائي مشهور است بردند . ميرزا محمّد علي تفتي گماشتة نواب وکيل التوليه و غلامرضا پسر حسين و محمّد صادق نعيم آبادي هريک تيري به بدن جناب سيد باقر زدند و او را در همان وقت غروب آفتاب شهيد کردند و بعد از شهادت احباب آن بدن شريف را برداشته و در کنار مدفن جناب غلامحسين دلال دفن کردند و الآن بدن بي سر جناب غلامحسين و بدن جناب سيد باقر در مزرعة ترک ها در زير کمر مشهور به کمر کاسه پياله در پشت رودخانة لاي زرده در زير جاده گاوافشادي مدفون است و سر جناب آقا غلامحسين در بلدة يزد قرب دروازه مصلي در لب رودخانه سمت قبله تقريباً سه زرع به رودخانه مانده دفن است . سن جناب آقا غلام حسين در يوم شهادت 63 سال و سن شريف آقا سيد باقر 51 سال بود .    

        روز يکشنبه شانزدهم شهر ربيع الثاني سنة 1321 هجري جناب آقا محمّد ابن جناب ملا بابائي عليهما بهآءالله در خانة خود پنهان بود . هنگام ظهر اين عبد ديدم که سه نفر از اشرار يکي غلامرضا طزرجاني و ديگري حسينعلي پسر حاجي محمّد و سومي هاشم نام از طايفة فيوج رو به سوي خانة جناب آقا محمّد رفتند . اين عبد متحير و بسيار محزون بودم که خدايا اين اشرار باز اراده قتل کدام مظلومي را نموده اند که ناگاه اشرار وارد خانة جناب آقا محمّد شدند و او را از خانه بيرون آوردند ، وقتي خواستند او را شهيد کنند جناب آقا محمّد گفت يک ساعت مرا مهلت دهيد تا يک بار ديگر عيال و اطفال خود را ديده ايشان را وداع کنم و بعد مرا بکشيد . اشرار جناب آقا محمّد را مهلت ندادند .

        اول هاشم نامي از طايفة فيوج تيري بر سر او زد ، آن جناب به روي زمين افتاد ، بعد غلامرضا طزرجاني و حسينعلي پسر حاجي محمّد هريک تيري بر بدن آن مظلوم زدند و او را شهيد کردند . علي اکبر پسر حاجي حسين ريسمان به پاي آن شهيد بسته همچنانکه او را به روي زمين                مي کشيد به در خانة خود جناب آقا محمّد آورد . در شب زوجة جناب آقا محمّد جسد شريفش را در خانة مسکوني خود جناب آقا محمّد که در محلة سرباغ از محلات منشاد واقع است دفن کرد و الآن نيز در همان خانه موجود است . سن جناب آقا محمّد در يوم شهادت 23 سال بود .

        روز چهارشنبه نوزدهم شهر ربيع الثاني سنة 1321 هجري جناب ملا بابائي برادر حضرت رضي الروح روحي لتربته المقدسه الفداء در محلة گور که يکي از محلات واقعه مابين منشاد و گاوافشاد است در خانة حاجي محمّد حسن پسر حاجي قاسم پنهان بود . زني حاجيه نام زوجة حاجي قاسمعلي از اهل همان محله مطلع شده ، اشرار و شورشيان را خبر کرد . اشرار و قاتلين با جمع کثيري تماشائي و غيرهم قريب دويست نفر جمع شدند و دور آن خانه را گرفتند ، چند نفر از اشرار به آن خانه ريختند و حجره هاي آن خانه را جستجو کردند .

        غلامرضا پسر حسين رفت به در حجره اي که جناب ملا بابائي و فرزندش جناب آقا جواد در آن پنهان بودند از آنان خواست که از حجره بيرون آيند ، ايشان جواب ندادند بعد علي اکبر پسر ابراهيم چراغي برداشته وارد آن حجره شد ، جناب ملا بابائي و جناب جواد را که در گوشة حجره در تاريکي نشسته بودند ديد بعد از حجره بيرون آمد و به اشرار گفت بايد ايشان را در همين حجره تيرباران کنند چون جناب ملا بابائي اين حرف را شنيد از خوف آنکه مبادا اشرار با تيراندازي       صدمه ای به وجود فرزندش آقا جواد وارد سازند به اتفاق پسرش از حجره بيرون آمد . اشرار        دست هاي جناب ملا بابائي را به عقب بستند و با سر و پاي برهنه به محلة ميرزاها که يکي از محلات منشاد است به در خانة حاجي سيد حسين ابن حاجي سيد احمد آوردند جمعي ديگر از اشرار جناب آقا جواد فرزند او را هم گرفته از عقب آوردند و خواستند آن جوان را نيز به قتل برسانند ، جناب ملا بابائي از حاجي سيد حسين خواست اگر پسرش جواد را نکشته اند او را به نزدش بياورد تا يک بار ديگر او را ببيند . حاجي سيد حسين جناب آقا جواد را از اشرار گرفته به نزد پدر بزرگوار آورد ، چون چشم جناب ملا بابائي به فرزند خود آقا جواد افتاد فرمودند : اگر اين خلق بعد از من تو را بکشند دين را به فلان شخص که فلان مبلغ از من طلب دارد ادا کن و فرزند خود را وداع کرده او را به حاجي سيد حسين سپرده فرمودند بيش از اين حال حرف زدن ندارم و ساکت شدند ، اشرار قصد کشتن آن جوان را کردند اما حاجي سيد حسين جناب آقا جواد را از دست اشرار گرفته به خانة خود آورد و پنهان و حفظ نمود . اشرار جناب ملا بابائي را هنگام ظهر با دست هاي بسته به در دکان زين العابدين عطار آوردند . در بين راه که او را مي آوردند ميرزا حسين پسر حاجي سيد ميرزا ، امام جماعت منشاد سنگي بر پيشاني آن جناب زد ، پيشاني شکسته خون بر صورت نورانيش جاري شد . بمانعلي پسر غلامرضا سنگي ديگر بر سر جناب ملا بابائي زد ، خون بر صورت و محاسن شريفش ريزان شد . به همان حال با دست هاي بسته و سر و صورت خون آلود آن جناب را آوردند در پشت خانه جناب آقا علي اکبر شهيد و قريب ده دقيقه او را نگاه داشتند . جناب ملا بابائي رو به شطر اقدس متوجهاً الي الله و متذکراً بذکره بر بر پاي ايستاده ، آنچه اشرار و قاتلين با آن جناب حرف مي زدند آن حضرت ابداً تکلم نمي کرد و التفات به احدي نمي فرمود و گويا زبان حالش به اين مقال گويا بود .

        ترکت الخلق طراً في هواکا و اتيمت العيال لکي اراکا ولو قطعتني في حب اربا لما حن الفؤاد الي سواکا .

        در آن حال شاطر حسن نام خباز از اهل اردکان مقداري نفت از زين العابدين عطار گرفته بر بدن شريف جناب ملا بابائي زد . چون آتش شعله کشيد ، در حال سوختن اشرار و قاتليني که مسلح بودند او را تيرباران کردند و کسانيکه اسلحه نداشتند سنگ و چوب بر آن جسم شريف             مي زدند . سيد حسين پسر سيد علي و سيد حسين پسر سيد عليرضا منشادي ريسمان به پايش بسته و جسد آن بيگناه را بر روي زمين کشيدند و آوردند و به در خانة جناب سيد تقي انداختند . در شب احباب آن جسد مطهر را برداشته در زميني که به زمين ملا علي اکبري مشهور است نزديک خانه جناب سيد تقي که در محلة ميرزاها واقع است دفن کردند که الآن موجود است . سن جناب ملا بابائي در يوم شهادت 65 سال بود .

اما واقعة ضوضاء قرية گاوافشاد و شهادت جناب استاد رضاي صفار پسر مرحوم آقا محمّد گاو افشادي عليه بهآءالله الابهي .

        روز جمعه چهاردهم شهر ربيع الثاني سنة 1321 هجري قمري در قرية گاوافشاد در خانة حاجي ملا محمّد علي دهان مجلس تعزيه حضرت سيدالشهداء حسين ابن علي روحي لانقطاعه الفداء منعقد بود . جناب استاد رضا نيز در آن مجلس حاضر بود جمعي از اشرار منشاد وارد مجلس شدند . وقتي جناب استاد رضا را ديدند خواستند او را در همان مجلس شهيد کنند ولي جمعي از اهالي گاوافشاد مانع شدند و گفتند به جهت احترام مجلس تعزيه حسن ابن علي عليهما سلام الله اجازه نمي دهيم که اين مرد را از اين خانه بيرون برده شهيد کنيد .

يسن کنند  حرز به طه کشند  تيغ قرآن کنند  حفظ و امام مبين کشند .

        و مابين اشرار منشاد و اهل گاوافشاد نزاع واقع شد ، آخرالامر اهل گاوافشاد ، اشرار منشاد را از مجلس بيرون کردند بعد از ختم مجلس تعزيه جناب استاد رضا از آن جا بيرون آمده در خانة حسن پسر محمّد گاو افشادي داماد خود پنهان شد . بعد از دو روز اشرار گاوافشاد به فکر کشتن جناب استاد رضا افتادند ، حسن اشرار را از محل اختفای جناب استاد رضا با خبر ساخت . اشرار به خانة حسن رفتند . غروب آفتاب روز يکشنبه شانزدهم شهر ربيع الثاني سنة 1321 هجري قمري جناب استاد رضا را از خانة دامادش بيرون آوردند و به محلي که به سر مور گاوافشاد مشهور است بردند . دو نفر از اشرار محمّد علي پسر يادگار و سيد حسين حداد پسر سيد علي گاوافشادي خواستند آن حضرت را شهيد کنند ، جناب استاد رضا به آن دو نفر اشرار فرمود : چون مولاي من روحي لمظلوميه الفداء به احباي خود فرموده که در وقت شهادت بايد دست قاتل خود را ببوسند حال شما دو نفر که قصد کشتن من مظلوم را داريد حسب الامر مبارک ارواحنا له الفداء و امتثالاً لامره المحکم دست هاي خود را بدهيد تا من ببوسم و بعد مرا بکشيد . آن دو نفر اشرار دست هاي خود را به جناب استاد رضا دادند و استاد رضا دست هايشان را بوسيد . بعد از بوسيدن دست هاي قاتلين در ميدان فدا ايستاده ، آن دو نفر طناب را به گردنش پيچيدند . يک سر طناب را سيد حسين حداد و سر ديگر طناب را محمّد علي پسر يادگار گرفته و کشيدند تا آن مظلوم خفه شد .

           لمورخه - گشت آن صيد حرم نخجير عشق

                                                       شد طناب گردنش زنجير عشق

        بعد از شهادت ، او را در همان محل قتلگاه به درخت جوز آويختند و تا صبح همچنان به آن درخت آويخته بود و صبح اغيار آن جسم شريف را از درخت به زير آوردند و در پشت تکيه قريه گاوافشاد سمت شمالي تکيه در کنار جاده دفن کردند که الآن در همان مکان مدفون است . سن جناب استاد رضا در يوم شهادت 56 سال بود .

واقعة ضوضاء قرية دره و شهادت جناب آقا ميرزا ابراهيم طبيب و جناب شاطر حسن خباز ابن زين العابدين

        جناب شاطر حسن که يکي از احباب يزد و ساکن در محلة کوشک نو از محلات يزد بود و هنگام ضوضاء يزد در قرية طزرجان به شغل خبازي مشغول بود . چون اهل طزرجان از شورش و بلواي اشرار يزد مطلع شدند ، در همان قرية طزرجان جمعيت کردند و دور جناب شاطر حسن را گرفتند و با سنگ و چوب مجروحش کردند و قصد کشتن او نمودند اما جناب شاطر حسن بعد از زحمت و مشقت بسيار ، خود را از دست اشرار نجات داده در همان روز 3 ساعت قبل از غروب آفتاب ، به منشاد آمده و در خانة جناب آقا علي اکبر شهيد توقف نمود .

        جناب آقا ميرزا ابراهيم طبيب خرمشاهي ساکن محلة ميدان شاه از محلات يزد نيز هنگام ضوضاء از خوف اشرار و شورشيان از يزد به منشاد گريخت چون وارد منشاد شد اشرار منشاد جناب آقا ميرزا ابراهيم را ديده قصد کشتن او کردند ، چون اهل منشاد کما و حقه از حال آن جناب مطلع نبودند بعضي از اغيار مانع کشتنش شدند . در روز اول ضوضاء منشاد 3 ساعت قبل از غروب آفتاب ، جناب شاطر حسن و جناب ميرزا ابراهيم طبيب به مصاحبت يکديگر از خوف اشرار و شورشيان از منشاد بيرون رفتند و يک ساعت قبل از غروب آفتاب روز مزبور وارد قرية دره شدند و در خانة زني خديجه درويش نام اقامت گزيدند . لدي الورود بعضي از اهل دره از ورود آن دو بزرگوار مطلع شدند ، اطراف خانة آن زن را گرفته جناب شاطر حسن و جناب آقا ميرزا ابراهيم را از خانه بيرون آوردند . چون اهل قرية دره از حال ايشان مطلع نبودند از يکديگر جويا و مستفسر مي شدند . رمضان پسر حاجي شعبان از اهل دره و غلامحسين پسر احمد مازار اهل يزد به مردم دره گفتند ، ما اين دو نفر را مي شناسيم هر دو بهائي هستند و از منشاد فرار نموده اند . رمضان پسر حاجي شعبان و غلامحسين پسر احمد مازار و رضا پسر اکبر هادي و اکبر پسر جعفر و رضا پسر علي و حبيب پسر استاد رضاي دلال و اسماعيل پسر بمانعلي از اهل قرية دره و سيد علي و سيد جواد و فرزندان سيد عليرضا و سيد اسماعيل پسر سيد ابراهيم از اهل يزد ساکن محلة باغ گندم با جمع کثيري از اهل دره جناب شاطر حسن و جناب آقا ميرزا ابراهيم را ابتدا برهنه کردند .

               حکيم قاآني - چند خواهي پيرهن از بهر تن

                                              تن رها کن تا نخواهي پيرهن

               آنچنان وارسته شو کز بعد مرگ

                                              مرده ات را عار آيد از کفن

               مر بدن را رخت عرياني بپوش

                                              پيش از آن کت خاک پوشاند بدن

و بعد دست هاي آن دو بزرگوار را به عقب بسته ، ايشان در جلو و جمعيت اشرار از عقب ايشان       مي آمدند و در حاليکه با سنگ و چوب آن دو بزرگوار را مضروب مي کردند ، ايشان را به کشتخوان قرية دره در محلي که به زمين هاي خباز رارون موسوم است آوردند و آنقدر سنگ و چوب بر بدن شريفشان زدند تا جان به جان آفرين تسليم کردند و بعد از شهادت ، آن دو بدن مطهر را در همان قتلگاه مابين باغ و استخر قنات مزرعة جوادي در کنار جادة ابراهيم آبادي در پاي سنگ بزرگي به چاه انداختند و خاک و سنگ در آن ريختند به قسمي که آن دو جسد در زير سنگ و خاک پنهان شد . سن جناب شاطر حسن در يوم شهادت 35 سال و سن جناب آقا ميرزا ابراهيم طبيب 65 سال بود .

شرح شهادت شهدای منشاد یزد 

روز جمعه که روز هفتم ماه ربيع الثاني سنة 1321 هجري قمري بود و جناب آقا سيد جواد ابن جناب آقا سيد تقي عليهما بهآءالله از خوف اشرار در خانة خود پنهان بود . غلامرضا پسر حسين مطلع شده به آن خانه رفت جناب آقا سيد جواد را از خانه بيرون آورد سه نفر از دختران جناب آقا سيد جواد يکي نه ساله و ديگري هفت ساله و سومي پنجساله دامن غلامرضا را گرفتند و التماس کنان مي گفتند که ما سه نفر را بکش و دست از پدر ما بردار و از کشتنش در گذر ، اما آن شقي هرچه آن اطفال مظلومه عجز و التماس کردند قبول نکرد ، اطفال گريه کنان و التماس کنان گاهي دامن غلامرضا را مي گرفتند و زماني دور پدر مي گرديدند ، آخر الامر غلامرضا آن اطفال را به ضرب سيلي و چوب از اطراف پدر دور کرد و در همان حين جمعي ديگر از اشرار رسيدند و جناب آقا سيد جواد را گرفته دست هايش را از پشت بسته با سر و پاي برهنه به در خانه محمّد کلانتر آوردند .

               مرا به حالت مستي نگر که تا بيني

                                          جهان و هرچه در او هست دستگاه من است

        در آن روز اين عبد در خانة محمّد کلانتر بودم که اشرار جناب آقا سيد جواد را به خانة محمّد کلانتر آوردند ، جناب آقا سيد جواد در نهايت بشاشت متبسم بودند و ابداً با احدي تکلم                   نمي فرمودند .

                مولي الوري - عاشقان را درد هست و ناله نيست

                                                 با دل و دلدارشان دلاله نيست

                   خاموشند و نعرة تکبيرشان

                                                 مي رسد تا عرش تخت يارشان

        محمّد کلانتر به بالاي بام خانه آمد ، اشرار به کلانتر گفت : چرا سيد را نزد من آورديد و اشاره کرد او را ببريد و به قتل برسانيد ، اشرار جناب آقا سيد جواد را به ميدان نخل منشاد بردند . ابتدا جواد پسر غلامعلي نجار تيري بر سر آن جناب زد به قسميکه استخوان سر از هم شکافت و بر روي زمين افتاد بعد غلامرضا طزرجاني و چند نفر ديگر از اشرار آن سيد شريف را تيرباران نمودند .

        مردم دور جسد جمع شده آن را سنگباران مي کردند ، يک ساعت قبل از ظهر آن مظلوم بدين طريق شهيد شد بعد از شهادت جسد سيد را برداشته در پشت خانة شاهسوني به چاهي که براي سوزانيدن ذغال حفر کرده بودند انداختند و الآن آن بدن مطهر در همان چاه مدفون  است . سن مبارک جناب آقا سيد جواد در يوم شهادت 40 سال بود .

        شنبه هشتم ماه ربيع الثاني سنة 1321 هجري جناب آقا محمّد علي ابن حاجي نصرالله در مزرعة مير رحيم که يکي از محلات منشاد است در خانة جناب آقا ميرزا احمد برادرزادة خود پنهان بود . شش هزار نفر از اشرار غلام رضا پسر حسين و ميرزا علي اکبر و ميرزا �